خانه – اسماعیل عبدالهی

خانه جاییست که یک‌روز مزار من‌وتوست
خشک و بی‌بار و بَرَش نیز بهار من‌وتوست
بی قراریم و پر از حسرت و تردید آری
بی قراریم، ولی خانه قرار من‌وتوست
پدران من و تو خاک همین خانه شدند
خشت این خانه اگر آینه دار من‌وتوست
تا پلنگیم و کنام من و تو این خاک است
به همین خاک قسم ماه شکار من‌وتوست
دختر باکره ایل خیالت راحت
خون، بهای شرف ایل‌و‌تبار من‌و‌توست
قدر بشناس ببین سبزی نخلستان را
نخل اگر خشک شود چوبه‌دار من‌وتوست
مست آواز خودیم و تک‌و‌تنها خوش باش
سینه داغ همین خاک مزار من‌وتوست