مجموعه شعر برای ماه
بیا باهم معامله کنیم
تو موهایت را بلند کن
من آنها را می بافم
شعری از برای ماه
حجت عباسی حاجی فیروز مجموعه شعر برای ماه انتشارات سخنوران
مترادف ماه: برج، شهر، قمر، زیبا، قشنگ، جمیل، زیبارو، محبوب، معشوق، یار، دوست داشتنی، مطلوب، بی عیب و نقص، کامل، فصل
اسم:ماه (دختر) (فارسی) (کهکشانی) (تلفظ: māh) (فارسی: ماه) (انگلیسی: mah)
معنی: ( به مجاز ) زیبا و قشنگ، دوست داشتنی، دختر زیباروی، ( در نجوم ) جِرم آسمانی نسبتاً بزرگی که شب ها به صورت لکه ی روشن بزرگی از زمین دیده می شود و هر تا شبانه روز یک بار دور زمین می گردد، قمر، ( در گفتگو ) ( به مجاز ) بسیار خوب و دوست داشتنی، ( در گفتگو ) ( به مجاز ) به صورت دلنشین و زیبا، ( در قدیم ) ( به مجاز ) دختر و زن زیباروی، ( در قدیم ) ( به مجاز ) چهره ی زیبا
ماه (اسطوره). ماه (اسطوره) (Moon (mythology))
در اساطیر، انسان از دیرباز ماه را می پرستیده است؛ اسطوره های مرتبط با ماه در میان نژادها و فرهنگ های کاملاً متفاوت به چشم می خورد. بدر یا محاق، خسوف یا لکه های ماه معمولاً در این اسطوره ها با ماجراهای افسانه ای متعددِ خدایان توضیح داده می شود. ماه با خدایان و الهگان بسیاری نیز در ارتباط بوده است. خدای ماه در مصر باستان، تحوتو در اساطیر آشور، سیننام داشت، پیش از آن در اساطیر سومر در اور، با نام ناناپرستش می شد. در اساطیر یونان سِلِنهالهۀ ماه بود.
اشاره های کتاب مقدس. در کتاب مقدس، (سفر تثنیه، ۴:۱۹ و ۵ـ۲:۱۷) پرستش ماه حرام و مجازات آن مرگ است. در عهد عتیق (کتاب یوئیل، ۳۱ و ۲:۱۰) پیامبران پیش گویی کرده اند که ماه پیش از روز قیامت تیره، یا مبدل به خون خواهد شد؛ تاریک شدن ماه را اغلب نشانۀ بروز حوادث مهم دانسته اند.
باورهای مردم در قرون وسطا. در اروپای قرون وسطا، گمان می رفت که امور بشری از ماه بسیار متأثر است و بسیاری از کارها، از جمله چیدن سبزی، کشتن حیوانات، یا خوردن برخی داروها براساس اهلّۀ قمر تنظیم می شد. بعضی از این باورهای خرافی مدت ها تداوم یافت؛ چنان که محاق ماه را بد یمن و ماهِ تمام را بهترین وقت برای اجرای کارهای تازه یا مهم می پنداشتند. عقیده به تأثیر اهلّۀ قمر بر شرایط جوّی نیز بسیار رواج داشت. نقش خرگوش مانند بر روی ماه، از دیرباز بر تخیل مکزیکی ها، بانتوها، سینهالیها و اقوام دیگر تأثیر گذاشته و پیدایش اسطوره هایی را در میان آنان درپی داشته است؛ ارتباط ماه و خرگوش خصوصیّتی از فرهنگ عامیانۀ انگلستان است.
در ایران باستان. ماه در آیین زردشتی از ایزدان شمرده می شود و ماه یشت (← یشت ها) ویژۀ اوست. در تقویم اوستایی او ایزد موکل بر روز دوازدهم هر ماه است، که ماه روز خوانده می شود. در اوستای متأخر، ماه صفتِ دربرگیرندۀ تخمۀ گاوِ یکتا آفریده است. ماه، در اساطیر ایرانی، از ایزدانِ مذکر، و نماد باروری است. در اَوستا، ماوَنْگْهه است.
نُو روو ما. فروردین
گُلبار ما. اردیبهشت
جُورَش ما. خرداد
ما میوَ رَسُو. تیر
ما گَرمَ. مرداد
شِنیارُو ما. شهریور
مالکَنُو ما. مهر
اَپُو، اَو سرد کُنُو:آبان
اَو رِچِکنا. آذر
ما چِلَ. دی
ما لَر کُشُو، برف امبار. بهمن
جُل کَنُو. اسفند
اَمرو دَ شِنیارُو ما هِد خه هیم سَهدی نه فَشنُم
امروز ۱۰ شهریور است که این پیام را میفرستم
