محيط زيست داراي مفهومي جامع است در حالي كه شهر و شهر سازي تصوير محدودي از آن را در انديشه انسان نمايان مي سازد. مفهوم توسعه پايدار شهري و توجه به مفاهيم زيست محيطي و ارايه مدل هاي مناسب براي انواع عملكرد هاي توسعه در محيط زيست و نيز در شهرهاي بزرگ كه تحت تاثير شديد آثار پر شتاب توسعه قرار دارند، هم در سطح جهاني و هم در ايران، از اهميت بسيار بالايي برخوردار است. در اين ميان، استفاده از داده هاي مكاني و سامان دهي و تحليل درست اين داده ها براي بهره گيري در موضوعات توسعه، با اهميت بوده و از رشد فزاينده اي در سطح تحقيقات روز برخوردار است. هم چنين، بهره گيري از سامانه اطلاعات مكاني (GIS)و تحليل داده هاي ماهوارهاي و بهره گيري از فناوري سنجش از دور (RS)نه تنها به عنوان ابزار شناسايي در اين راستا تلقي مي شود، بلكه قدمي فراتر از مرزهاي توليد اطلاعات مكاني و ورود در حوزه هاي تحليل و ارزيابي و برنامه ريزي خواهد بود. در اين ميان، داشتن مدل هاي مناسب از شرايط بوم شناختي و زيست محيطي سرزمين براي ارزيابي بسيار با اهميت است.
شهر ها مانند موجودات زنده از لحاظ کالبد بزرگتر و از لحاظ ساخت پیچیده تر میشوند و به دنبال این رشد فیزیکی توسعه اقتصادی اجتماعی و فرهنگیی آنها به تدریج دگرگون میشود. همواره فصای کالبد شهرها تحت تاثیر مکانیزم ها و عواملی قرار دارد که در طی زمان با پیشرقت ها و تحولات اقتصادی , اجتماعی ؛ فرهنگی , سیاسی , زیست محیلی و … متحول میشوند و در ضمن این تاثیرات تغییرات جدیدی نیز بر چهره و منظر کالبدی شهر تحمیل میکنند. با توجخ به گرایش شدید به سمت تمرکز جمعیت در مناطق شهری در کشور های در حال توسعه ، رشد سریع شهرها نیازمند مدیریت و برنامه ریزی مناسب و صحیح جهت اجتناب از تاثیرات محبر زیست محیطی و اجتماعی اقتصادی آن است. در این زمینه طراحان و برنامه ریزان شهری جهت اخذ سیاست های مدیریتی و برنامه ریزی موثر ريال نیازمند اطلاعات مکانی و زمانی مرتبط به الگو و میزان رشد ، جهت درک بهتر فرایند رشد شهری و تاثیرات ان هستند. استفاده از سامانه های اطلاعات مکانی و سنجش از دور ابزار موثری را جهت جمع اوری و انالیز اطلاعات زمانی مکانی فراهم میسازد.
توسعه پایدار توسعه ای است هماهنگ برای متعادل ساختن نیازها ، منابع و توزیع مناسب توسعه برای همگان. توسعه پایدار شهری نیازمند همه ارگان ها و وزارتخانه ها برای توسعه ای منسجم و در همه زمینه های موجود در شهر که دستیابی به ان پروسه ای بس پیچیده است. بررسی نابرابری و وجوه آن در محدوده های جغرافیایی مختلف در سالهای اخیز مورد توجه برنامه ریزان و سیاستمداران قرار گرفته است . وجود نابرابری و ابعاد مختلف آن از نشانه های مهم توسعه نیافتگی ست زیرا در حقیقت کشورهایی که امروزه به عنوان کشورهای توسعه یافته شناخته میشوند ضمن این که از شاخص های اقتصادی و اجتماعی بالایی برخوردار هستند ؛ توزیع درامد و امکانات نیز در آن جوامع نسبتا عادلانه است. اما در کشورهای توسعه نیافته هم مقادیر این شاخص ها پایین است و هم توزیع آن بسیار ناعادلانه است. از این رو امروزه ار دیدگاه عدالت اجتماعی توسعه دیگر به معنای رشد تلقی نمیگردد بلکه به معنای وجود امکانات و توزیع عادلانه مطره میگردد.
امروزه برنامه ریزی کاربرد زمین شهری به مثابه امایش زمین شهری به چگونگی استفاده ، توزیع ، حفاظت زمین ، ساماندهی مکانی ، فضایی فعالبت ها و کارکرد شهری بر اساس خواست و نیاز جامعه شهری و هسته برنامه ریزی شهری ست که انواع استفاده از زمین را دسته بندی و مکان یابی می نماید . انچه در این زمینه اهمیت می یابد نحوه تقسیم و تخصیص و مکان بهینه برای مصارف و کاربرد متنوع زندگی تعریف می نماید. به بیان دیگر منطور از نظام کاربر زمین شهری مشخص کردن نوع مصرف زمین در شهر ، هدایت ساماندهی فضایی شهر ، تعیین ساخت ها و چگونگی انطباق انها با یکدگرو با سیتم شهری است.
بنابراین اگاهی از الگو ها و مدل های کاربرد زمین شهری برای برنامه ریزان شهری در جهت سامان بخشیدن به استفاده بهینه از زمین امری ضروری بشمار میرود
